Szaweł z Tarsu był gorliwym faryzeuszem i prześladowcą pierwszych chrześcijan. Pod Damaszkiem spotkał zmartwychwstałego Jezusa i całe jego życie odwróciło się o sto osiemdziesiąt stopni. Z prześladowcy stał się Apostołem Narodów: przeszedł tysiące kilometrów, zakładał wspólnoty w Koryncie, Efezie, Filippi i Tesalonice, a potem pisał do nich listy, które czytamy do dziś.

Dlaczego on

Paweł był człowiekiem wspólnoty. Nie budował niczego sam — miał Barnabę, Sylasa, Tymoteusza, Pryscyllę i Akwilę. Kłócił się, godził, tęsknił. Jego listy są pełne imion konkretnych ludzi i bardzo konkretnych problemów: kto z kim się nie dogaduje, kto przestał przychodzić, kto potrzebuje pomocy. To nam bardzo przypomina nasze wtorkowe spotkania.

Na ateńskim Areopagu Paweł nie zaczął od kazania, tylko od uważnego rozejrzenia się po mieście i od pytań. Stąd nasza nazwa i nasz sposób rozmowy o wierze.

Święto patronalne

Świętujemy 25 stycznia, w dzień Nawrócenia św. Pawła. Wieczorem Msza z odnowieniem przyrzeczeń wspólnoty, potem kolacja i wieczór świadectw.

„Nie żeby już osiągnął, ale pędzę, abym też to zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa.” (Flp 3,12)