Rok temu przeprowadziłam się do Nowego Miasta na studia i przez pierwsze tygodnie nie znałam tu nikogo. Koleżanka z roku zaprosiła mnie na „jedno spotkanie, zobaczysz, nic nie musisz”. Poszłam głównie dlatego, że było mi głupio odmówić.

Pamiętam, że na wtorkowej grupie czytaliśmy przypowieść o zagubionej owcy, a ja w ogóle nie chciałam nic mówić. Nikt mnie nie zmuszał. Po spotkaniu dziewczyna, która prowadziła grupę, zapytała, czy odprowadzić mnie do akademika, bo mieszkamy po drodze.

Od tego czasu minął rok. Gram na skrzypcach w zespole uwielbienia i sama prowadzę małą grupę dla pierwszaków. Jeśli czytasz to i wahasz się — przyjdź na jedno spotkanie. Nic nie musisz.